Utanma duygumu kaybettim, hükümsüzdür!

Güzel oğlum, kelime dağarcığı genişledikçe, cümleleri uzadıkça, daha da komik bir adam oldu çıktı. Çocukların fütursuzluğuna, akıllarına geleni pat diye söyleyivermelerine, canları bir şey istediğinde, buna engel olmak için hiç bir güdü geliştirmemiş olmalarına hep hayrandım zaten. Anne olduğumda ise bu dünyanın zenginliği iyice başımı döndürmeye başladı. Mesela Pazar günü, İstanbul’dan dönerken uçakta koridorda dolaşmak istedi. İzin vermedim. Rüzgar bunun üzerine ne yaptı??? Annemle benim ortamızdaki yerinden hafifçe kaykıldı, koltuğunun altına doğru süründü, ben ayağından tutmaya fırsat bulamadan, SAT komandosu şeklinde, alttan alta en son sıralara kadar ilerledi. Rüzgar’ın nerede olduğunu, insanların hafifçe dalgalanmalarından ve çıkardıkları “Ayy”, “Uyy”, “Amanın bu da ne!” tarzı nidalarından takip edebildim. En son bir adam, ensesinden tutup, kedi yavrusu gibi getirdi Rüzgar’ı yanıma. Okumaya devam et

Reklamlar