Durdum…

Durdum yine bu ara… Canım Müminem‘in yazdığı gibi, “İçimi yiyen kocaman bir huzursuzluk, yere göğe sığamama ve neredeyse çıldırma hali. Sebepler çok; en başta freni patlamış araba gibi gitmekte olan ve beni dehşete düşürüp, güçlü bir endişeye sevk eden ülke hali, karmaşa, güvensizlik, üzüntü, kasvet (…)”  Kimisi sıkıntıyla, dertle beslenir, yaratıcılığı artar ya, bende tam tersi. Kalakalıyorum, elim kolum kalkmıyor, azami ihtiyaçlar dışında bir gıdım çaba sarfetmek eziyet gibi geliyor.  Neyse ki benim için de “Yolunda giden, gitmeyen birşeyler ve bitmez hayaller” var. Kalan mecalimi son zerresine kadar Rüzgar için tüketiyorum, böyle geçip gidiyor günler…

Şubat tatili nedeniyle anneanne ve babaanne Bodrum karasularına demir atınca biraz renklendi günlerim şükür. Bilerek ya da bilmeyerek (çoğunlukla bilmeyerek) beni güldürüp duruyorlar. Akşamları Rüzgar’ın birlikte uyumayı tercih edeceği kişi olmak  için girdikleri rekabet takdire şayan mesela. Ama geçen gece, okunacak kitabın “Ben Nereden Geldim?” olduğunu öğrenince, ciyak ciyak bağırarak saklanacak delik aradılar evde 🙂
fotoğraf (25)

Cumartesi günü annemle girdiğimiz diyaloğu aynen aktarıyorum.

Annem: Annem, bu bluz beni şişman mı göstermiş?

Ben: Aslında…

Annem: Şişman göstermiş deme şansın yok, giydim artık bunu çünkü.

Ben: Anne, deli misin sen yaa, niye soruyosun o zaman.

Annem: (Birkaç saniye bekledikten sonra) Manyak!

Şimdi “manyak olan kim” diyeceğim, ayıp olacak di mi…?

one billion

Reklamlar

17 thoughts on “Durdum…

    • Biraz erken bence Bahar’cım. Ben bu kadar açık seçik anlatacağını tahmin etmemiştim açıkçası 🙂 Ama ilginçtir, Rüzgar hiç şaşırmadı, jenerasyon farkı herhalde. Ben bebeklerin nasıl olduğunu ilk duyduğumda, Küçük Emrah edasıyla “benim annemle babam bunları nasıl yapar” falan triplerine girmiştim çünkü 🙂 Sen, eğer sorarsa, sevgi/yakınlaşma ekseninde anlatabilirsin şimdilik gibime geliyor…

  1. Seni ve anneni televizyonda dizi olarak seyretmek gibi bir hayalim var :)))) bir kadin bir erkegin,bir anne ve kiz versiyonu….

  2. ahahah çok güldüm ya 🙂 Ela büyüyünce napacam ben 🙂
    lisede çocuk gelişimi okumuştum bi kitap vardı ”Anne ben nasıl oldum” isimli. çocuklara cinsiyet farklılığı doğum falan anlatıyomuş utanmıştım okumamıştım 😀

  3. Şaşasın!! Bugün benim doğum günüm ve offlaya pufflaya bakınırken yeni yazını görünce mutlu oldum.

    O huzursuzluk hali bende de mevcut ziyadesiyle de Rüzgar’lar bizi hayata bağlıyor mecburen:)

    Öyle geçerken selam edeyim dedim.

  4. bu da aynı benim: “Kimisi sıkıntıyla, dertle beslenir, yaratıcılığı artar ya, bende tam tersi. Kalakalıyorum, elim kolum kalkmıyor, azami ihtiyaçlar dışında bir gıdım çaba sarfetmek eziyet gibi geliyor. ” hayrolsun.. iyi olsun herşey…

  5. ya Görkem yazın yarım kalmış gibi:) devamını heyecanla bekliyorum dahası var belli ki:)) Ayıca o huzursuzluk hali bende de mevcut:( baksan olmuyor bakmasan olmuyor. o değil de:) resme sansur mu uyguladın sen facete paylaşırken:))

  6. Ahahaha Görkem o kitabı ben de okuyamadım Lina’ya uygulamalı göstersek daha iyi olurdu vallahi o derece yani :))))

    Hepimiz bir tuhafız bu ara benimde hiçbir şey içimden gelmiyor yaptığım hiçbir şeyi öyle aman aman istekle yapmıyorum maaalesef ama düzeleceğiz inşallah dua ediyorum

    Annelerin ellerinden öperim canısı seninde yanaklarından Rüzgar’a da mucx

    • Sorma, başta ben de Geleneksel Türk Annesi formunda, ufak bir şok yaşadım. Sonra Vira Bismillah diye daldım olaya. Ama Lina için daha erken bence…

      Düzeleceğiz Merve’cim, ortalık biraz düzelse, biz de düzeleceğiz…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s