Rüzgar'la okuldan dönüyoruz. Tam ana yola çıkıyoruz ki, Rüzgar bağırıyor: "Anne, baksana deniz nasıl da pırıl pırıl parlıyor!" "Aaaa, harika! Rüzgar, yolun burasından denizin göründüğünü hiç farketmemişim" diyorum coşkusuna katılarak. "Demek ki dikkatlice bakmamışsın" diyor. Etrafımıza iyi bakalım, sevdiklerimize, sevenlerimize, bizi mutlu eden her şeye... Güzellikler gelip geçiveriyor bazen, arkasından bakakalmayalım. Sevgililer Günü kutlu olsun...
Sabah sabah Elif'in yazısını okudum, ruhum daraldı. Alışılmışın dışında bir durum olduğundan değil, yıllardır bir arpa boyu yol gidemediğimi anlamamı sağladığı için. Neredeyse dört sene önce "Gaydiri Gubbak Cemilem" yazımın son paragrafında yazmışım, yine de yaklaşan tehlikeyi sezememişim. Durum şu: Milletin sevgilisi, çocuğu onu "prenses, peri" sanarken, bizimkiler (Evet kocam da dahil bu kadroya) beni Wonder… Okumaya devam et O beni prenses, peri “sanmıyor”!
Durdum yine bu ara... Canım Müminem'in yazdığı gibi, "İçimi yiyen kocaman bir huzursuzluk, yere göğe sığamama ve neredeyse çıldırma hali. Sebepler çok; en başta freni patlamış araba gibi gitmekte olan ve beni dehşete düşürüp, güçlü bir endişeye sevk eden ülke hali, karmaşa, güvensizlik, üzüntü, kasvet (...)" Kimisi sıkıntıyla, dertle beslenir, yaratıcılığı artar ya, bende tam tersi.… Okumaya devam et Durdum…
Son yıllarda, çoğu zaman, göğsümü sıkıştıran kesik bir nefes gibi hayat... Kadir Kaymakçı, yeni yıldan dileklerini o kadar güzel anlatmış ki, üzerine yazacak bir şey bulamadım. (...) Bir başıma odada öylece kalakalmışken, 2014'ün nasıl bir yıl olmasını istediğimi düşündüm. Bu yılın, daha önce hiç farketmediğim 'Ayağa ilk kez giyilen yeni çoraplar gibi temiz ve huzurlu'… Okumaya devam et “Her getirdiğine ‘eyvallah’ dediğim hayat, bu yıl bana torpil yapsın”
“Tüm çocuklar, dünyaya prens/prenses olarak gelir. Ama ne yazık ki, büyük bir kısmı sonradan kurbağaya dönüşürler”. Doç. Dr. Azmi Varan, 30 Kasım 2013 Cumartesi Günü TED Bodrum Koleji’nin düzenlediği, “Prensler, Prensesler ve Kurbağalar; Anne-Babalığın Farkında Olmadığımız Yanları” adlı semineri, Eric Berne’in bu sözleri ile açtı. Anladım ki, seminer sırasında not almak değil, ses kaydı falan yapmak gerekirmiş.… Okumaya devam et Hayat, çocukluğun tekrarından ibarettir.
Çelişkilerle, gidişler-dönüşlerle dolu hayatımdaki çalkantılar çocukluğumda başladı. (Aslında ben portakalda vitaminken başlamış da, o zamanları anımsamadığım için, saymıyorum) Nedendir bilmem, hep uçlarda yaşadık. Ekonomik durumumuz iyiyken çok "zengin"dik, işler bozulduğunda da tepetaklak dibe indik. Babam kimyevi madde ticareti ile uğraşıyordu. Standartların üzerinde ekonomik koşullara sahiptik. Nişantaşı'nın göbeğinde kocaman bir evde oturuyorduk, ben koleje gidiyordum, tam… Okumaya devam et Bu belki de ilk büyük hayal kırıklığım…
Kayınvalideme, Tayyip Erdoğan'ın yine gazeteci haşladığı son röportajını (hiç bir şekilde yorum katmadan) okuyorum. Bizimki de (güya) oyun oynuyor. Okumam bitince zart diye lafa giriyor: - Kişilerin kız-erkek aynı evde kalması neden doğru değilmiş ki anne? - Kendi fikrini söylüyor oğlum, "bence doğru değil" diyor! - Ama izin veremeyiz böyle bir şeye diyor. - Maalesef öyle.… Okumaya devam et Rüzgar hayretle soruyor: Cevabı olan varsa buyursun…
İki sene önce, 9 Şubat'ta babamı kaybettim... Mücadelesi, yıpratıcılığı ile bana çok çok ciddi bir sınav verdiren, 65 kilodan 49 kiloya düşmeme sebep olan uzun bir dönemin ardından, babam yoruldu ve gitti... Rüzgar'a uzun süre bu gerçeği söylemedim. Tamamen kişisel kararımdı. Bu konuda eleştiri kabul etmedim, tüm önerilere kulaklarımı tıkadım. Bir gün, doğru zaman olduğunu… Okumaya devam et Rüzgar’a ölümü anlatmak… İkinci defa.
Bizim Rüzgar, her konuda gıcık olduğundan, müzik konusunda da sivriliğini göstermişti. Yenidoğan döneminde, odasına koyduğum eski iPod'umdan Baby Symphony serisini dinletiyordum. Kendimce, süper bir şey yaptığımı düşünerek tabii.. O zamanki yardımcımız, Gaydiri Gubbak Cemile Abla, "Sen bu müziği gıy gıy da gıy gıy açıyorsun ama bakalım onun hoşuna gidiyor mu?" diye sorduğunda acaip sinir olmuştum.… Okumaya devam et Müzik… Ruhumun eziyeti!
Tam üç sene önce yazmışım bu yazıyı. Dün açıklanan "Demokrasi" Paketi nedeniyle yeniden yayınlamak istedim. Tamam, savaşı, temelsiz savaş yandaşlığını, tek tipliliği, tek sesliliği sevmiyorum.Tamam, hiç bir ulusun ferdinin, sadece o ulusun kanını taşıdığı için değerli, eşsiz, benzersiz bir varlık olduğuna inanmıyorum.Milenyum çağında, toprakların kanla sulanarak korunacağını düşünmek gibi bir saflık içinde de değilim, ona da tamam.Ama şimdilerde, Öğrenci… Okumaya devam et Gündem nedeniyle ikinci baskı: Şimdi bizim çocuklarımız, Öğrenci Andı okumayacak mı?
ruzgarligunlervegeceler.com 