Bilyelerim, şekerim, topacım.

Uzun zaman önceydi… Kabristana, ziyarete gitmiştim. Sessiz bir kalabalık önümüzde yürüyordu. Ellerindeki rengarenk balonlarla, oyuncaklarla ürkütücü bir tezat oluşturuyordu sessizlikleri. Aklıma geldi bir şeyler ama üzgündüm, gergindim, tam anlamlandıramadım. Ziyaretimi yaptım, kendimle konuştum, yaban otlarını ayıkladım… Sonra bir baktım, hemen yanımızdaki yerdeler. Balonları bir taşa bağlayıp, dua etmeye başladılar. Bir de oyuncak bebek koydular mezar taşının yanına. O an anladım. Onlar ağladı, ben ağladım. “Hala”, dedim; “biliyor musun, bir melek uyuyor yanı başında, oyuncakları var, rengarenk balonları var”.

Sonra baktım dua eden kadınlardan biri, her kabristana gittiğimizde olduğu gibi hemen aşağıdaki otoparkta oynayan Rüzgar’a yaklaştı. Ona bir şeker verdi. Rüzgar şaşkın şaşkın kadına bakarken kadın, “bir kardeşin yolladı bunu sana” dedi. “istediğin zaman yersin” Rüzgar acelesi varmış gibi koşa koşa yanıma geldi. “Anne bunu güzelce sakla olur mu? Ben böyle şeker sevmem ama saklamam lazım çünkü bir çocuk benim için yollamış” dedi. O şeker hala durur çekmecede.

Farkında mısınız, nasıl ve ne şekilde gitmiş olurlarsa olsunlar, hep çocuk kalacak çocukların bilyeleri, topaçları, şekerleri bize emanet…

Altı yaşında bir çocuk bunun kutsallığını anlıyor,

siz anlıyor musunuz?

fft2mm4492889

Bir çocuğun rüyasında bazen

Bulunur kaybolmuş bir bilya

Kiraz ağaçları sallanır

Güvercinler uçuşur havada…

Ataol Behramoğlu

Reklamlar

7 thoughts on “Bilyelerim, şekerim, topacım.

  1. Otoparktaki görevli, kasap amca, tuhafiyede oturan kız, siparişleri getiren yapılı oğlan, üniversitedeki doç., gazeteci kadın, temizliğe gelen abla, kızın arkadaşının babası, tesisatçı yeni yetme, dayın, iş arkadaşın, komşun……….anlamıyormuş. Çok mu karamsar oldum acaba diye düşünüyorum ama yooo baksana alkış tutan ellere.

    Ben herkes anlar sanırdım, öyle değilmiş meğer. Korkuyorum, çocuklarımızın geleceği için en çok.

    Acaba hangi melek olmuş çocuğun şekerini saklıyor Rüzgar merak ettim. Ne gelmiş kim bilir başına. Üzüldüm:(

  2. Az önce bekaranne nin yazısını okudum.. yazarken ağladım, yazdığım şeyi yaşarken de ağlamıştım.. şimdi yeniden ağlıyorum… ben basbayağı depresyona girdim sanırım… şaşkınlıktan ne oluyor, ne bitiyor tam anlamıyoruz ama içimizde bir yerler derin derin kanıyor…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s