Nankör kedim

Görkem, sevgili yavrusu hasta diye, ona “Şifa Çorbası” yaparken iki parmağını bir güzel doğramış, daha sonra bu korkunç manzarayı kimsenin (özellikle de Rüzgar’ın) görmemesi amacıyla parmaklarını iyice bantlamıştır. Rüzgar, yara bantlarını fark eder etmez, “anne çıkar onları, hemen çıkar” şeklinde tutturmalarına başlamış, annesi türlü şaklabanlıklarla dikkatini dağıtmayı başarmış fakat yatma saatinde bizimkinin yine bantlar aklına gelmiştir:

Rüzgar: Anneeee, onları çıkaarrr!

Görkem: Oğlum çıkaramam, yarın çıkarıcam.

Rüzgar: Neden?

Görkem: Acır şimdi çıkarırsam bantı.

Rüzgar: Öperim geçer.

Görkem: Canım benim, bazen çok canın acıdığında, öpmeye rağmen geçmeyebilir.

Rüzgar: O zaman elini yastığın altına sokar mısın?

(Görkem iç ses: Ahh yavruuumm, görüyo musun, dayanamıyo annesini böyle görmeye, canıımmm)

Görkem: Tamam, soktum.

On dakika sonra……

Rüzgar: Annecim, bana su getirebilir misin?

Görkem: Tamam canım.

Rüzgar: Ama iğrenç elinle getirme, öbürüyle getir.

Görkem: ?!??!

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s