Son yıllarda, çoğu zaman, göğsümü sıkıştıran kesik bir nefes gibi hayat... Kadir Kaymakçı, yeni yıldan dileklerini o kadar güzel anlatmış ki, üzerine yazacak bir şey bulamadım. (...) Bir başıma odada öylece kalakalmışken, 2014'ün nasıl bir yıl olmasını istediğimi düşündüm. Bu yılın, daha önce hiç farketmediğim 'Ayağa ilk kez giyilen yeni çoraplar gibi temiz ve huzurlu'… Okumaya devam et “Her getirdiğine ‘eyvallah’ dediğim hayat, bu yıl bana torpil yapsın”
“Tüm çocuklar, dünyaya prens/prenses olarak gelir. Ama ne yazık ki, büyük bir kısmı sonradan kurbağaya dönüşürler”. Doç. Dr. Azmi Varan, 30 Kasım 2013 Cumartesi Günü TED Bodrum Koleji’nin düzenlediği, “Prensler, Prensesler ve Kurbağalar; Anne-Babalığın Farkında Olmadığımız Yanları” adlı semineri, Eric Berne’in bu sözleri ile açtı. Anladım ki, seminer sırasında not almak değil, ses kaydı falan yapmak gerekirmiş.… Okumaya devam et Hayat, çocukluğun tekrarından ibarettir.
Çelişkilerle, gidişler-dönüşlerle dolu hayatımdaki çalkantılar çocukluğumda başladı. (Aslında ben portakalda vitaminken başlamış da, o zamanları anımsamadığım için, saymıyorum) Nedendir bilmem, hep uçlarda yaşadık. Ekonomik durumumuz iyiyken çok "zengin"dik, işler bozulduğunda da tepetaklak dibe indik. Babam kimyevi madde ticareti ile uğraşıyordu. Standartların üzerinde ekonomik koşullara sahiptik. Nişantaşı'nın göbeğinde kocaman bir evde oturuyorduk, ben koleje gidiyordum, tam… Okumaya devam et Bu belki de ilk büyük hayal kırıklığım…
Rüzgar'ın ilkokul hayatının ilk ara karnesini aldık Cuma günü. Hatta Instagram'da bu konuda yediğim ilk ayarı taze taze duyurmuştum: Ben, okul hayatında not olayını fazla kafasına takanlardan değilim (Yazar burada, aynı cümleyi kuran ailelerin yüzde 98,2'sinde görüldüğü şekilde, yalan söylüyor 🙂 ) Tamam, düzeltiyorum, hiç umursamıyor değilim ama yüksek notlardan önce beni gururlandıracak, koltuklarımı kabartacak… Okumaya devam et Ayarlara doyamadım!
Kayınvalideme, Tayyip Erdoğan'ın yine gazeteci haşladığı son röportajını (hiç bir şekilde yorum katmadan) okuyorum. Bizimki de (güya) oyun oynuyor. Okumam bitince zart diye lafa giriyor: - Kişilerin kız-erkek aynı evde kalması neden doğru değilmiş ki anne? - Kendi fikrini söylüyor oğlum, "bence doğru değil" diyor! - Ama izin veremeyiz böyle bir şeye diyor. - Maalesef öyle.… Okumaya devam et Rüzgar hayretle soruyor: Cevabı olan varsa buyursun…
İki sene önce, 9 Şubat'ta babamı kaybettim... Mücadelesi, yıpratıcılığı ile bana çok çok ciddi bir sınav verdiren, 65 kilodan 49 kiloya düşmeme sebep olan uzun bir dönemin ardından, babam yoruldu ve gitti... Rüzgar'a uzun süre bu gerçeği söylemedim. Tamamen kişisel kararımdı. Bu konuda eleştiri kabul etmedim, tüm önerilere kulaklarımı tıkadım. Bir gün, doğru zaman olduğunu… Okumaya devam et Rüzgar’a ölümü anlatmak… İkinci defa.
Tam altı sene önce, bir gecede büyüdüm ben. Ellerini hiç bırakmayan bir eşin değerini, ardında kale gibi duran ailenin önemini, yaşamın kıyısında gidip gidip gelmeyi, gücün, sabrın, sevginin, dayanıklılığın sınırsızlığını, kalp çırpıntılarıyla yoğun bakım kapısında beklemeyi, 25 dakika uğraştıktan sonra çıkan 5 cc. süt için dakikalarca şükretmeyi, mümkün olan en kısa sürede ameliyat giysisi giyip… Okumaya devam et Tam altı sene önce, bir gecede büyüdüm ben.
Bizim Rüzgar, her konuda gıcık olduğundan, müzik konusunda da sivriliğini göstermişti. Yenidoğan döneminde, odasına koyduğum eski iPod'umdan Baby Symphony serisini dinletiyordum. Kendimce, süper bir şey yaptığımı düşünerek tabii.. O zamanki yardımcımız, Gaydiri Gubbak Cemile Abla, "Sen bu müziği gıy gıy da gıy gıy açıyorsun ama bakalım onun hoşuna gidiyor mu?" diye sorduğunda acaip sinir olmuştum.… Okumaya devam et Müzik… Ruhumun eziyeti!
Efendim, 4+4+4 yasası çıktığından beri tüm hönkürmelerime, gözyaşlarıma, eğitim sistemine karşı çıkışlarıma rağmen, tabii ki Rüzgar ilkokula başladı. Oryantasyonu saymazsak, birinci sınıftaki ilk haftamızı kazasız belasız atlattık. (Çoğul konuşmamın sebebi gerçekten ikimiz için de alışılmışın dışında bir hafta olmasıydı. Yoksa, çocuğumla kendimi tek beden sayan "hasta olduk" "ödül aldık" "kakamızı tuvalete yaptık" tarzı cümleler kurmam… Okumaya devam et Pazartesi sendromuna ilaç gibi yazı: Rüzgar’ın ilk okul haftası…
Benim güzel oğlum; Hani; ilk aylarında güç-bela aldığın kiloları gram gram saydığım, uyurken saati kurup nefesini kontrol ettiğim, sağdığım her 10 cc. süt için onlarca kez şükrettiğim, beni yoğun bakım servisiyle, psikiyatrlarla, iki saatlik uykuyla ayakta durabilme yeteneğimle, bir sürü terminolojiyle, sabırla, sonsuz sevgiyle tanıştıran oğlum... Altı senedir birlikte büyüyoruz seninle... Şimdi üzerinde sana büyük… Okumaya devam et Altı senedir birlikte büyüyoruz
ruzgarligunlervegeceler.com 