Bazı kadınlar kocalarının arkasından kanıt toplamaya bayılır. Mesajlarını karıştırır, arama kayıtlarına bakar, gömleklerini koklar falan. Benim şükür ki, pek öyle hallerim yoktur. Arada mesajlarını okurum ama sadece meraktan. Bir de ceplerini karıştırıp bozuk para ararım 🙂 Akşamları Ümit'ten erken yatarım, 23.30 gibi. Ümit çoğunlukla 02.00 civarı yatağa gelir. Oğlan beni uyuyana kadar yanında istediğinden, sonra… Okumaya devam et Kanıt
Ne zamandır paylaşmak istiyordum bu ilginç bilgiyi. Fakat fotoğraflarla uğraşmak, çeviri vs. zor geliyordu, üşeniyordum açıkçası. Şimdi, hazır zamanım varken girişeyim dedim. Fotoğraf sanatçısı Peter Menzel ve yazar Faith D'Aluisio adında iki belgeci, 2005 yılında dünyayı dolaşarak bulundukları ülkenin ortalama ailelelerinin yeme-içme alışkanlıklarını, mutfak için haftalık ne kadar bütçe ayırdıklarını inceleyerek fotoğraflamışlar ve "Hungry Planet:… Okumaya devam et Aç gezegen!
Annelik duygumun çok köklü bir geçmişi yok... Şunun şurasında dört senelik anneyim. Ama 36 senedir annemin biricik kızıyım. Önce bir evlat olmayı öğrendim ondan, sonra da anne olmayı. Yaptıkları, yapmadıkları, eleştirileri, görmezden geldikleriyle bu günkü ben oldum. Tanıdığı hareket alanıyla "özgür", bana duyduğu inançla "dengeli", değerleriyle "oturup-kalkmayı bilen", özverisiyle "değer bilen", direnciyle "kuvvetli", takdiriyle "özgüvenli",… Okumaya devam et En güzel Anneler Günü hediyem
Ortaokuldayım... Akşam üzeri saatleri... Servisten iniyoruz, asansörü bekleyemeden koşturarak merdivenleri tırmanıyoruz. Çünkü feci şekilde açız. Bizim için hem dost, hem kardeş, hem kader ortağı olan komşumuzun çocukları Semih, İdil ve ben. Üst üste oturuyoruz. Annelerimiz bir gelenek geliştirmiş, ikindi kahvaltımızı bir hafta Rina, bir hafta da annem hazırlıyor ve hangi evde hazırlandıysa orada yeniyor. Böylece… Okumaya devam et Anneler ve kızları
Hıdrellez, İzmir'de yaşayanlar için bambaşka bir coşku kaynağı. Ben İstanbul Nişantaşı'nda yaşayıp büyüdüğüm için, o zamanlar haber kaynakları da günümüzdeki gibi yoğun olmadığından böyle bir günden haberdar değildim. İzmir'e taşındığımızda öğrendim. Sınıfsal farklılıkların çok belirgin olmadığı bu güzel kentte, zengini-fakiri, sosyetesi-esnafı, 5 Mayıs gecesi sokaklara dökülür, kimisi ateşten atlar, kimisi kibar kibar gül dibine dilek… Okumaya devam et “Rüzgar”lı Hıdrellez
Efenim, 32 kısım tekmili birden yayınımıza, bu yazı ile son veriyoruz. Rüzgar'ın tuvalet eğitimini anlattığım yazıda bulunan fotoğrafını iznimiz olmadan kullanan InCity dergisinin yeni sayısı elime geçti. Söz verdikleri gibi; uyarımız üzerine bir özür metni yayımlamışlar. Ne diyelim, buna da şükür...
Yeni bir röportajla karşınızdayız baylar/bayanlar. Mimleyen yine Nilhan'cığım ve mucizesi. 1- Mesleğin seni mutlu ediyor mu? Bazen evet, bazen hayır. Reklam ajansında Marka Yönetmeniyim. Mesleğimi seviyorum çünkü yaratıcılığımı besleyen, renkli insanlarla birlikte olduğum, dinamik, sürekli yeni şeyler öğrenmeme olanak tanıyan ve en önemlisi "kıyafet zorunluluğu" olmayan bir işim var. Ceket, gömlek falan giyemem çünkü, içim… Okumaya devam et Saklambaç oynayan elime mim diksin!
İlk kez geçen hafta buluştuk. İzmir'e geldiğini öğrendiğimde inanılmaz bir yoğunluk içindeydim ajansta, dolayısıyla görüşme olanağı bulamamıştım. Bu durumdan az da olsa vicdanım rahatlamadı dersem yalan söylemiş olurum. Düpedüz çekiniyordum tanışmaya. Hayal kırıklığına uğramaktan, daha da önemlisi, hayal kırıklığına uğratmaktan korkuyordum. Kimselere bir şey söyleyemiyordum da. Koskocaman, evli-barklı kadın, "internetten tanıştığı birisiyle" nasıl buluşurdu? Tüm… Okumaya devam et Delice bir sevda…
Ailesiyle Göztepe maçına giden Rüzgar, etrafındaki gürültü ve karmaşadan bezmiş, çaktırmadan sıvışmaya çalışmakta, bir yandan da sağını solunu kolaçan etmektedir. Sonunda, sığınacağı limanı bulmuştur. Kendisini Türk Polisi'nin güvenli ortamına atarak huzur ve mutlulukla maçını izler.
Bu gün 27 Mart. Dünya Tiyatrolar Günü... Ve bu yıl da, benim cephede durum geçen yıl ile aynı: Reklam metni yazarak geçirilen bir 27 Mart daha... Ne demiş John Malkovich 2012 Dünya Tiyatrolar Günü bildirisinde: Dilerim en iyileriniz temel sorun olan “Nasıl yaşıyoruz?” sorusunu bir çerçeveye oturtmayı başarır. Çünkü ancak en iyiler -pek nadiren ve… Okumaya devam et Yine
ruzgarligunlervegeceler.com 