Sevdiğin insan, bu dünyadan gidince…

Sevdiğin insan, bu dünyadan gidince, bir anda kulağına çalınan, sahibinin, canını ne kadar yaktığından haberi bile olmadığı bir ses oluyor biliyor musun?

Bir derin iç sıkıntısı oluyor. Bayramlarda, düğünlerde, mutlu aile toplantılarında, kalabalık fotoğraflarda koskocaman bir boşluk oluyor. Titrek bir el yazısı, bir türkü, bazen güldüren, bazen ağlatan bir anı, yeri dolmayan bir özlem, bir daha asla kullanamayacağın bir kelime, pencerene konan bir güvercin, rehberinden silemediğin bir telefon numarası, ansızın yüreğini yakan bir pişmanlık, bir iç döküş, bembeyaz, buz gibi bir hastane odası, gözlerinden beklemediğin bir anda dökülüveren damlalar oluyor.

Yakışıklı babam, savaşçı babam, savaşmaktan yorulan babam; tam beş yıldır, sen gittiğinden beri hayat akıyor, umutlar yeşeriyor, bahar yine geliyor, kayısı çiçekleri tüm güzellikleriyle açıyor… Ama bıraktığın o koskoca boşluk var ya, o hiç gitmiyor…

Babam
Reklamlar

7 thoughts on “Sevdiğin insan, bu dünyadan gidince…

  1. Ben babamı kaybettiğimde 16 yaşındaydım,bir trafik magandası yüzünden ne ünv. kazandığımı görebildi benim babam ne mezuniyetimi,ne düğünümü,ne torununu.. Dediğiniz gibi hayat bir şekilde devam ediyor ama o boşluk var ya o boşluk,o hiç kapanmıyor işte ..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s