Bol enfeksiyonlu, uykusu az, gerginliği fazla bir gecenin ardından, oğlum kendi yatağında uyuyor ne güzel diye sevinerek evden sıvışmak üzereyken "- Annee, hastayım ben, n'oluur işe gitme" diyerek uyandı. Yorgunluk, sinir bozukluğu, hastalıktan Rüzgar'ın iki günde süzülmesinin verdiği gerginlikle benim de gözyaşlarım boşaldı onunla beraber. Bu sırada sevgili kocam aşağıdan bağırıyordu "- Hadiiii, geç kaldııım!"… Okumaya devam et Kadınlar günüymüş, pöeehh!!
Kırdın mı incittin mi birilerini Kimleri kazandım, yitirdiklerim kimler? Kendimi yeniledim mi yazdıklarımda? Yeniden düşünmeliyim Dostluklarımı, ilişkilerimi Gözlerim çocukluk fotoğraflarında mı kaldı Yitirdim mi yoksa masumiyetimi? Borçlarımı ödedim mi? Doğru seçtim mi soruların fiillerini? Tırnaklarım kesilmiş, dişlerim fırçalanmış, saçlarım taranmış, Giysilerim ütülü, odam düzenli mi? Geri verdim mi aldıklarımı: Aşkları, dostlukları, sevgileri, güvenleri, bağları, Kitaplara,… Okumaya devam et 2011’in ardından, mırıldandıklarım…
Geçen yıl "Seni yeneceğim 2011" demiştim ama maalesef olmadı, yenemedim. Büyük konuşmamak, inatlaşmamak gerekiyormuş demek ilahi düzenle. Anladım ki, olumsuz duyguları şakayla karışık bile olsa ağıza almamak lazımmış. Ben de ne yapıyorum, bu sene üslubumu değiştiriyorum. Unutmayalım, her şeyin başı sağlık. Gerisi hikaye! Hadi bakalım, herkes için güzel bir yıl olsun. Başlıktaki söz Oprah Winfrey'in.… Okumaya devam et Cheers to a new year and another chance for us to get it right
Geçenlerde "Beyninize Zarar Veren Alışkanlıklar" adlı bir mail geldi. Okudum, okudukça güldüm. Çünkü gördüm ki, anlatılanlara göre, bir anne olmamın getirdiği yaşam tarzıyla, benimkinin şu an itibariyle hala çalışıyor olması bile mucize. Beynimize zarar veren alışkanlıklar şunlarmış: Kahvaltı etmemek Kahvaltı etmeyen kişiler, düşük bir kan şekeri seviyesine sahip olur. Bu durum beyin için yetersiz besin… Okumaya devam et Evlerden ırak…
Duydunuz zilin sesini, yarışma başladı. Ben daha 2011 Turkcell Blog Ödülleri sonuçlarının yarattığı hayal kırıklığını gideremeden, dün de çok lazımmış gibi buradaydım: Sonuç mu? Aynı. Aklınızdan geçeni biliyorum ama kibarlığınızdan söylemiyorsunuz: Yenilen pehlivan güreşe doymazmış 🙂 Yıldızım düşük bu aralar herhalde, n'apalım... Önümüzdeki maçlara bakacağız artık.
Anneyim... Çoğu anne gibi, her gün ve her gece çocuğumu düşünmekle meşgulüm. Yaşama nedenim, beni bir yandan tüketirken bir yandan da hayata bağlayan tutkum benim oğlum. Onunla ilgili sorularımın, endişelerimin asla sonu gelmiyor. Acaba okul soğuk mudur? Yanına bir kazak verse miydim? Keşke dün akşam sesimi yükseltmeseydim, çok üzüldü mü acaba? İşten yorgun argın geliyorum,… Okumaya devam et Bazen…
Pazar günü, sosyal sorumluluk projelerini destekleme hedefiyle oluşturulan HSBC Gönüllüleri / Çevre Etkinlikleri serisinde, bizim gibi HSBC ailelerinden oluşan bir ekiple, Foça'daydık. Ekim ayında Kıbrıs Girne Akdeniz Köyü Sahili’ni temizlemek için toplanan HSBC Gönüllüleri, 27 Kasım Pazar günü de burnumuzun dibine, Foça’ya kadar gelince, İngiliz Burnu Mevkii ve Çanak Mevkii sahil kıyılarını temizlemek amacıyla toplanan… Okumaya devam et Rüzgar ve Çevre Bilinci
Pratik Anne'nin kocacığına methiyesini okuduğumdan beri benim de aklımdaydı kocamla ilgili bir yazı yazmak. Ona ilişkin ilk yazı tecrübem pek tatsız bir olay üzerine gerçekleşmişti. Olayı merak edenler Serzeniş isimli posttan öğrenebilirler. Bu defa oturayım romantik bir şeyler yazayım diyordum ama yok, mümkün değil. Rüzgar'ın nev'i şahsına münhasır halleri nereden geliyor diyenler: İşte karşınızda Ümit!… Okumaya devam et Ümitli günler ve geceler
29 Ekim sabahı... Rüzgar erkenden uyanmış, beni de uyandırmış. Nasıl şiddetli migrenim var, anlatılır gibi değil. Zaten canım sıkkın, oğlana kahvaltı ettirecek gücü nereden bulacağım, onu düşünüyorum kara kara. Televizyonu açıyorum. Anıtkabir'de tören var. Askerler mozoleye çelenk koyuyorlar. Rüzgar dikkat kesiliyor: "Rüzgar bak, herkes Atatürk'e saygısını, sevgisini göstermeye gelmiş" diyorum. "Anne, Atatürk nerede biliyor musun?"… Okumaya devam et Atatürk neredeymiş?
Sabahları işe vapurla geliyorum. Vapur benim için sadece bir taşıma aracı değil. Orada kendimle baş başa geçirdiğim yirmi dakikada, babamı özlüyor, oğlumu okula bırakırken bacaklarıma sarıldıysa, çalışan anne olmamı, hayatımı sorguluyor, bazen güneş gözlüklerimin arkasına saklanıp biraz gözyaşı akıtıyor, bir yandan da gazetemi okuyorum. Hafta başından beri genelde, bu ritüelin daha çok gözyaşı akıtma bölümünü… Okumaya devam et İçimdeki depremler…
ruzgarligunlervegeceler.com 