“Böyle günler de çok hede hödö” mü?

Geçenlerde Facebook’da şu iletiyi paylaştım:

Islak ellerimi sildiğim kağıt havluyu, bir daha kullanmak için kurusun diye tezgaha serdiğime göre artık anneme dönüşme yolundaki evrimim tamamlanmıştır!

Her kız çocuğu büyüdükçe annesine benzer önermesine şiddetle karşı çıkardım oysa… Annem benim rol modelim değildi. Biz, çatışan anne-kızlardandık. Evimizden sık sık “Sen beni hiç anlamıyorsun” haykırışları yükselirdi. Arkasından çarpılan kapılar, önceleri oda kapısı, sonra, biraz büyüdüğümde de sokak kapısı. Bir dönem, kapının menteşelerinin yerinden çıktığını hatırlıyorum:)

Okumaya devam et

Reklamlar

Bodrum Global Run Macerası: Koşmak ya da koşmamak ;)

Bodrum Global Run organizasyonundan az önce geldim ve ayağımın nasırıyla, pardon… tozuyla yazıyorum bu satırları. Nereden aklıma düştü bilmiyorum ama bu koşuyu duyduğum anda, katılmak için inanılmaz bir istek duydum. “Hayatında koştun mu” derseniz, koşmadım. Hatta hayatımda yoga dışında, hiç bir fiziksel güç gerektiren alanda kendimi daha iyi olmak için zorlamadım. Üstelik karakter olarak tembelim. Ertelerim, üşenirim, kafam çabucak dağılır, konsantrasyon güçlüğü çekerim falan. Huyumu bildiğimden önceden duyurusunu yaptım ki, kendimi kontrol altında hissedeyim, böylece motivasyon sağlayayım. Okumaya devam et

Çocuğunuza hak ettiği gibi bir hayat veremediğinizi mi düşünüyorsunuz? Bir daha düşünün.

Sarsıcı fotoğraf sanatçılarını seviyorum ben, yüzüme tokat  olup çarpanları; Diane Arbus, Brenda Ann Kenneally, Tomasz Gudzowaty gibi.

Brenda Ann Kenneally, bir anne; Belgesel fotoğraf sanatçısı ve disiplinlerarası bir sanatçı olarak bilinse de o kendini “fotoğrafçı” değil “fotoğraf çeken” olarak tanımlıyor. Fotoğraf sanatçısı yerine de “Dijital halk sanatçısı” terimini tercih ediyor.

Brenda

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kenneally, gerçek olanı estetize etmeden, tüm çıplaklığıyla yansıtma tutkusuyla fotoğraf çekiyor. Kendisini Amerika’nın (Özellikle de New York’un) sefalet çeken, korkunç koşullarda yaşayan, dezavantajlı kesiminin yüzünü, tüm çıplaklığı ile yansıtmaya adamış. Alıp duvara asılacak türden fotoğraflar değil onunkiler, aksine, bir kez baktıktan sonra saklamak, görmek istemeyeceğiniz türden.

Kenneally, Manhattan’ın kuzeyinde, Troy isimli bir bölgede yaşamış. 17 yaşında hamile kalıp kürtaj olmak zorunda kaldıktan sonra, alkol bağımlığı ve sistemle boğuşarak oradan ayrılıp grup evlerinde kalmaya başlamış. Bağımlılıktan kurtulmasının ardından Okumaya devam et

Hayatın tüm renkleri…*

#OtizmliyeYerAc #otizmifarketyasamipaylas #OtizmliyiEngelleme

 

* Bu yazı, 2 Nisan Dünya Otizm Farkındalık Günü için, Otizmli annesi, iletişim danışmanı, otizm aktivisti, ODFED Genel Sekreteri, ODDER Başkanı İrem Afşin tarafından hazırlanan ve otizme dikkat çekmek isteyen platformlarda yayınlanacak olan bir ortak yazıdır.

 

 “Biz ikimiz, çok başka bir yerden, büyük bir boşluktan, hiçlikten, sessizlikten, kapalı bir fanusun içinden geliyoruz. Yoku çok, azı fazla, yaşam sevincinin dibine vuran, hayatı farklılıkları ile yaşamayı öğrenmek zorunda kaldığımız bir uçurumun taa en dibinden geliyoruz. Öyle bir yerden geliyoruz ki, “gelmez, düzelmez, hayata katılmaz, konuşmaz, kendini seslendirmez, hayatı anlamaz, anlatamaz, asla paylaşamaz, duygularını gösteremez, hissedemez, arkadaş olamaz, okuyamaz, hiçbir zaman tam öğrenemez, hatta sevemez” demişlerdi… Hepsinin ne kadar boş olduğunu yaşama sımsıkı tutunmasıyla gösteren oğlum sayesinde şimdi otizmli oğlumun annesi olmak ve diğer otizmli çocuklar için çalışmak kadar beni hayatta tanımlayan bir şey yok! Okumaya devam et

Dokuz saatlik elektrik kesintisinden öğrendiklerim…

Ey okur,

Bu ülkede (evet bütün ülkede), yaklaşık dokuz saat süresince elektrikler kesikti bugün. Şimdi sen bu yazıyı okuduğunda yıl 2058 falansa “yok artık” diyeceksin, ya da belki de demeyeceksin, eğer Yeni Türkiye’de yaşıyorsan… Neyse, sonuçta hala nedenini anlayamadığımız bir sebepten, gün boyu elektriksiz kaldık.

Sabah, twitter ve Facebook’da şöyle yazmıştım: “Ne zamandır benden ilgi bekleyen botlarımı boyadım, kitabımı bitirdim, dolap düzelttim, yemek yaptım, yazımı yazdım, bir baktım geçe geçe 50 dk geçmiş. Ee üşüyorum ben!!! ‪#‎DireniPhoneŞarjı‬ ”

Şarj dayanamadı tabii, hatta ben de dayanamadım. Ama tam anlamıyla kötü bir gün geçirmiş sayılmam. Neler mi oldu:  Okumaya devam et

Sevgililer Günümüz, kutlu olsun mu?

Cumartesi sabahı, alarmın sesi ile uyandım. Evet, Cumartesi günleri de alarmla kalkıyorum çünkü Rüzgar’ın Wushu çalışması var. Kocamın sevgililer günü için hazırladığı sürpriz, çeşitli nedenlerle suya düşünce, bari oğlan antrenmandayken karı-koca baş başa kahvaltı edelim diye düşündük. Her hafta sonu Wushu aşkıyla yataktan fırlayan Rüzgar Bey, bu düşüncemizi hissetmiş olacak ki “Ben öksürüyorum, çok da halsizim. Galiba gidemeyeceğim” buyurdular. Dolayısıyla bu şansımızı da kaybettik. “Madem evdeyiz, bari adamcağız uyusun” düşüncesiyle sessizce yataktan kalktım. Önce Rüzgar’ın kahvaltısını hazırladım, sonra da ben kahvaltımı ettim. Ümit’in kahvaltı tabaklarını koyarken “Tereyağını tabağın etrafına bulaştırmasın da, en güzel sevgililer günü hediyesi o olur” dedim kendi kendime. Sonra mutfağı topladım, yemek yaptım, Rüzgar’a meyve kestim, bilgisayarın başına geçtim. Baktım ki, ben böyle gündelik, aptal aptal düşünceler içindeyken; 20 yaşında dünyalar güzeli bir genç kız, Özgecan Aslan öldürülmüş dün. Okumaya devam et