İnsanlar bana, olaylara genelde komik yönünden bakmamın büyük bir meziyet olduğunu söylerler. Aslında bizde bir nevi aile geleneği bu. Yani, "şu ortamda gülünmez ayıptır" veya "aman susalım tepkimizi yüksek sesle belli etmeyelim" gibi şeyler yoktur bizde. herkes, dilediğince hislerini ifade eder. Yaşadığımız binbir türlü, maddi/manevi sıkıntıya rağmen tırlatmamamızı buna bağlıyorum. Annem yoğun bakımda yatarken, bir… Okumaya devam et Flaş Flaş! Teknik Servisten Son Haberler…
Güzel oğlum, kelime dağarcığı genişledikçe, cümleleri uzadıkça, daha da komik bir adam oldu çıktı. Çocukların fütursuzluğuna, akıllarına geleni pat diye söyleyivermelerine, canları bir şey istediğinde, buna engel olmak için hiç bir güdü geliştirmemiş olmalarına hep hayrandım zaten. Anne olduğumda ise bu dünyanın zenginliği iyice başımı döndürmeye başladı. Mesela Pazar günü, İstanbul'dan dönerken uçakta koridorda dolaşmak… Okumaya devam et Utanma duygumu kaybettim, hükümsüzdür!
Yazılarımı takip edenler ve beni tanıyanlar annemin nasıl nev'i şahsına münhasır bir kadın olduğunu bilirler. Onu daha iyi anlamak için, bu yazımı ve şunu okumanız yeterli. Son zamanlarda bütün derdime, sıkıntıma rağmen yine güldürdü beni sağolsun... Emoş : Görkem, acilen bu çocuğa eğitim verilmesi lazım. Görkem: Ne gibi anne? Emoş : Çok tutturuyo, her gün… Okumaya devam et Annecim, sen beni güldürdün, Allah da seni güldürsün 🙂
Görkem ve Rüzgar, okul yolunda... Sohbet konusu, genelde olduğu gibi, arabalar. Rüzgar : Anneee, bu jip çok güzelmiş. Görkem: Bence de Rüzgar'cım. Rüzgar: Onun markası ne? Görkem: Kia Rüzgar: Olmaaazzz Rüzgar'ın, son günlerde iyice zirveye ulaşan inatlaşmalarından bezmiş olan Görkem, kızgın bir tavırla yanıtlar: Görkem: Ne demek "olmaz" oğlum? Soruyorsun, ben de cevabını söylüyorum. Rüzgar:… Okumaya devam et Dinle…
Bu gün, Rüzgar'ın okulda oluşunu ve yağmurlu havayı bahane ederek ailemizin amazonlarıyla sinemaya gidelim dedik. Amazonlar tabiri, ailemizde hayli baskın olan kadın popülasyonuna ve dominantlığına hitaben, erkeklerimiz tarafından bize takılmış bir lakap... Biz, anaerkil düzende yönetilen bir demokrasiyiz diyebilirim. Bizde kadınlar, uzun yaşarlar, tek başlarına kolaylıkla dünyayı parmakları ucunda oynatabilirler, evrenin dört bir yanına dağılmış üyelerini… Okumaya devam et Ye, Dua Et, Sev… (Ya da annemin deyişiyle) Ye, İç, Mıç 🙂
Yazılarımı takip edenlerin bildiği gibi, Rüzgar, debelenerek, kendi kendine uyumaya alışkın, neredeyse doğduğundan beri... Feci gazlı geçen ilk dört ayı bunun dışında tutuyorum çünkü o zamanlar "nasıl bir alışkanlık yerleştirebilirim"den çok, "bebeğim nasıl bir buçuk saatten fazla uyuyabilir" adlı alanda sınır tanımayan deneysel çalışmalar içindeydim. O kadar yorgun, uykusuz, endişeli ve gergindim ki, yarım saat… Okumaya devam et Anneannesi ve Rüzgar, Part II
Aslında bu defa konu, Rüzgar'dan ziyade, annem ve onun inanılmaz naifliği:)) Dün doktora gitmiştim, bu yüzden okuldan anneanne aldı Rüzgar'ı. E tabi bizimki biraz bozum olmuş. "Annem nerde, neden gelmedi" diye kafa ütüleyip durmuş. Ben akşamüzeri eve geldiğimde asayiş berkemaldi. Ancak akvaryuma göz atmamla, balıkların evrim geçirerek birer Lagocephalus'a (http://en.wikipedia.org/wiki/Lagocephalus) dönüştüklerini görmem bir oldu. Nedenini hemen çözdüm;… Okumaya devam et Anneannesi ve Rüzgar
ruzgarligunlervegeceler.com 