Öğrenciliğimden başlayarak uzun süre anaokullarında ve özel tiyatrolarda drama dersi verdim. İtiraf etmeliyim ki, derslerden çok keyif almama karşın, gösteri kısmından hep nefret ettim. Minicik çocukları gereksiz bir disipline sokmaya çalışmak benim eğitim anlayışımın tamamen zıttıydı. Çocuklar için eğlence amacından çıkıp bir zorunluluğa dönüşüyordu ve bunu sezdiğimde kendimi kötü hissediyordum... Ebeveynlerin durumu da ayrı bir… Okumaya devam et Life is a cabaret!
Emziğin İngilizcesi pacifier, bilirsiniz. Biz bu kelimeyi ilk öğrendiğimizde sevgili kocamla uzuun uzun gülmüştük. Anlamını kavramamız uzun sürmedi tabii. Rüzgar iki buçuk aylıktı. Neredeyse her öğünde, benim binbir emekle besleyip, çoğaltıp sağdığım sütlerin yarısından fazlasını kusmaya başlayınca doktorumuzu aradık utana sıkıla. (Utana sıkıla diyorum çünkü böyle bir şey için doktora telefon etmek abukluk gibi gelmişti)… Okumaya devam et Pasifizeyim, pasifizesin, pasifizeyiz!
Geçtiğimiz hafta, Rüzgar'ın okulunda çocuklarımıza sınır koyma konusunda bir seminer vardı. İşten çıkmak için kendimi her türlü varyasyona karşı programlasam da, yine kara bahtım kör talihim devreye girdi: Masamdan kalkmış, ceketimi almak üzere portmantoya elimi uzatmıştım kiiii bir müşterimizin gülümseyerek odama girmek üzere olduğunu fark ettim. Ayıp olmasın diye çıkmak üzere olduğumu söyleyemedim, tırıs tırıs… Okumaya devam et Annem=1 Pedagoji=0
Dolu dolu bir bayram yaşadık, ne güzel... Sabah Rüzgar'ın okulunda Minik Eller Sergisi (Yerim ben o minik elleri!) Feribot yolculuğu Öğleden sonra güzel dostlarımızla alternatif 23 Nisan kutlaması: IWAI anneleriyle Paskalya Partisi. Eve dönüş ve Rüzgar'la neredeyse her mutlu ve hareketli günün ardından gelen kaçınılmaz son: Soğuk algınlığı. Bu günden aklımda kalan anekdotlar ise şunlar:… Okumaya devam et Rüzgar gibi bir 23 Nisan…
Güzel oğlum, kelime dağarcığı genişledikçe, cümleleri uzadıkça, daha da komik bir adam oldu çıktı. Çocukların fütursuzluğuna, akıllarına geleni pat diye söyleyivermelerine, canları bir şey istediğinde, buna engel olmak için hiç bir güdü geliştirmemiş olmalarına hep hayrandım zaten. Anne olduğumda ise bu dünyanın zenginliği iyice başımı döndürmeye başladı. Mesela Pazar günü, İstanbul'dan dönerken uçakta koridorda dolaşmak… Okumaya devam et Utanma duygumu kaybettim, hükümsüzdür!
Gayet sıradan, alışılmış bir iş gününün sabahı. Saat 7.00. Görkem uyanır, önce koşar adım Rüzgar'ın oda kapısını açar ki evde yaşamın başladığını seslerden anlasın. Banyoya gider, sonra giyinir. Bu arada Ümit'in telefon alarmı periyodik olarak çalmakta ve ertelenmekte, bu ses Görkem'i fena halde germektedir. Görkem: Aşkıııımm, hadi kalk (İç ses: Be adam, madem uyanamıyorsun, neden… Okumaya devam et Çocuk yaparım, o kolay da….. Kariyer ???
Aristoteles'in geliştirdiği mantık kuramını bilirsiniz: Bir şey ya doğrudur, ya yanlış. Ya vardır, ya yoktur. Mantık düşüncesinin temelini bu kuram oluşturur. Benim, konuşma olayına üç yaşından sonra balıklama dalan sevgili oğlum da, bu konuda kendince bir mantık kurdu. Kelimelerin asla çift anlamlı olacağını kabul etmiyor. Ya da cümle içinde kullandığımızda bize göre doğru olan, ona… Okumaya devam et Aristo mantığı ve Rüzgar
On sekiz senelik öğrencilik hayatımda, onlarca öğretmenim oldu. Bazısını çok sevdim, bazısından nefret ettim. Kimisi bu gün olduğum insan haline gelmeme katkıda bulundu, kimisi ise bilerek veya bilmeyerek yeteneklerimi baltaladı. Düşündüğümde hala içimin titrediği, attığım bir çok adımda izleri olan, kendimi keşfetmemi sağlayan, beni eksiklerimle, zayıflıklarımla kabul eden ve yoksunluklarımı telafi etmek için çabalayan, başımı… Okumaya devam et İlham veren öğretmenlere…
Bizim blogdan haberdar olan Rüzgar'ın öğretmenleri, sağolsunlar oğlanın oradaki maceralarını sık sık bana anlatıyor, hatta unutmamak için notlar alıyorlar. Rüzgar'ın yanımızda olmadığı zamanlar, yaptıklarını aktarıyor veya defterine yazıyorlar. Bu gün de komik bir olay yaşanmış: Rüzgar, okulda Kelimelerim kitabını okumaktadır. Öğretmeni, bir mayo resmini işaret ederek sorar: İlknur: Rüzgar, bu nedir? Rüzgar, resmi bir şeye benzetemez,… Okumaya devam et Mayo
Lise yıllarımda, Patrick Süskind'in "Koku" (Das Parfum) adlı kitabını okuduğumda, sahip olduğumu önceden farketmediğim bir özelliğimin ayırdına vardım: Kokuları olaylarla özdeşleştirme. Kitapta, koku alma duyusu aşırı gelişen fakat ironik bir biçimde kendine ait bir kokusu olmayan, başkalarının kokusunu çalmak için cinayetler işleyen Jean-Baptiste Grenouille'un ilgi çekici, ürkütücü, dehşet verici yaşamı anlatılıyor. Okumadıysanız, şiddetle tavsiye ederim. Sadece saplantılı bir… Okumaya devam et Sizin bebeğiniz nasıl kokuyor?
ruzgarligunlervegeceler.com 