Tamam, savaşı, temelsiz savaş yandaşlığını, tek tipliliği, tek sesliliği sevmiyorum. Tamam, hiç bir ulusun ferdinin, sadece o ulusun kanını taşıdığı için değerli, eşsiz, benzersiz bir varlık olduğuna inanmıyorum. Milenyum çağında, toprakların kanla sulanarak korunacağını düşünmek gibi bir saflık içinde de değilim, ona da tamam. Ama şimdilerde, Öğrenci Andı'nın kaldırılması tartışması beni çok ama çok rahatsız ediyor. Bu… Okumaya devam et Şimdi bizim çocuklarımız, Öğrenci Andı okumayacak mı?
Görkem ve Rüzgar, okul yolunda... Sohbet konusu, genelde olduğu gibi, arabalar. Rüzgar : Anneee, bu jip çok güzelmiş. Görkem: Bence de Rüzgar'cım. Rüzgar: Onun markası ne? Görkem: Kia Rüzgar: Olmaaazzz Rüzgar'ın, son günlerde iyice zirveye ulaşan inatlaşmalarından bezmiş olan Görkem, kızgın bir tavırla yanıtlar: Görkem: Ne demek "olmaz" oğlum? Soruyorsun, ben de cevabını söylüyorum. Rüzgar:… Okumaya devam et Dinle…
Çocuklara aileleri tarafından ideolojik, siyasi veya inançlarla ilgili düşüncelerin dayatılmasından hoşlanmam. Çocuğuma, mecbur kalmadıkça bu tür konularda gereğinden fazla açıklama yapmamaya çalışıyorum. Henüz kendi minik yaşamıyla ilgili doğruları-yanlışları yeni yeni ayırdetmeye başlamışken, bizim bile tam olarak kavrayamadığımız şeyleri nasıl özümseyebilir ki? Hiç kimse, körü körüne bir şeylere bağlanmamalı. Özellikle de çocuklar... Rüzgar iki buçuk yaşına… Okumaya devam et Fener “H”alayı
Akşam üzeri, Rüzgar'la oturmuş boya yapıyoruz. Rüzgar : Anneee, amcama gidicektik hani... Görkem: Gidicez oğlum, baba gelsin de. Rüzgar : Ama biz şimdi gidelim anneeee, lütfeeennn. Görkem: Gidemeyiz ki... Rüzgar : Neden? Görkem: Arabamız yok Rüzgar'cım, arabayı baba aldı. Rüzgar : (Bacağını kaldırarak) E bunlar var ya anne. Görkem: Hınk!
Sabah, okul yolundayız... Apartmanın kapısında, üst kat komşumuzun fabrikasının görevlisi, minibüsün içinde bekliyor. Minibüsün motoru çalışıyor, farları ve dörtlüleri yanmakta... Rüzgar ters bir bakış atıyor kurbanına. Adamcağız gülümsüyor, günaydın anlamında... Bizimki şoför tarafındaki camın kenarına yaklaşıyor. Gayet sert bir tonda: Rüzgar : Farlarını kapasana Amca : (Gülerek) Aaaa açık mı kalmış? Rüzgar : Açık kalmış… Okumaya devam et Tövbe tövbeee
Rüzgar : Aaa anne bak, gri kedi! Görkem: Çok tatlı... Rüzgar, kediler nerede yaşar? Rüzgar : Sokaktaaa Görkem: Sadece sokakta değil. Evcil kediler evde yaşarlar. Sonraaa bazı vahşi kediler, ormanlarda, bazıları hayvanlar için yapılan barınaklarda, bazıları da hayvanat bahçelerinde yaşarlar. Pekii, balıklar nerede yaşar? Rüzgar : Akvarumda Görkem: Evet bizim balıklarımız akvaryumda. Ama balıklar aslında… Okumaya devam et Rüzgar’dan zooloji dersleri
Hayat ne tuhaf ve sürprizlerle dolu... Zaten böyle olmasa kimsede yaşama sevinci namına bir şey kalmazdı herhalde. Dün içimi burkan yazımı yazdıktan sadece üç saat sonra gelen telefonla, eşimin ağabeyinin bebeğinin muhteşem yolculuğunu bitirmeye karar verdiğini öğrendik. 21.05'te, güzeller güzeli kızımız Arya geldi. Hem de ne gelmek: 3950 gram, 52 cm! Mis kokulu bebeği elime aldığımda,… Okumaya devam et “Veda”dan sonra, merhaba…
Bu fotoğrafı gazetede ilk gördüğüm andan beri, boğazıma bir yumru oturdu, kalkmak bilmiyor. Nasıl korkunç bir acıdır bu, nasıl bir veda, isyan edesim geliyor... Şırnaklı baba Şükrü Yavuz, beyin ölümü gerçekleşen kızını son kez öptükten sonra, organlarını bağışlamış. Organları, birisi iki, diğeri on altı yaşında iki çocuğa ikinci hayat şansı vermiş. O toprakları, kültürü az-çok tanıyan birisi… Okumaya devam et Veda…
Sabah, tam Rüzgar'la dışarı çıkmak üzereydik ki, kapıda bir canavarla karşılaştık: Kocaman bir hamamböceği! Böceklerden inanılmaz derecede tiksinirim. Tabii böyle bir fobim olduğunu oğluma çaktırıp, onu da gereksiz yere korkutmamak için, berbat bir oyunculukla, sanki benim açımdan çok sıradan bir şeymiş gibi, boğazımda yükselmekte olan çığlığımı bastırarak: - Aaa, bak Rüzgar,hamamböceği, dedim. (Çok Discovery Channel… Okumaya devam et Oh my god!
Bu gün, Rüzgar'ın okulda oluşunu ve yağmurlu havayı bahane ederek ailemizin amazonlarıyla sinemaya gidelim dedik. Amazonlar tabiri, ailemizde hayli baskın olan kadın popülasyonuna ve dominantlığına hitaben, erkeklerimiz tarafından bize takılmış bir lakap... Biz, anaerkil düzende yönetilen bir demokrasiyiz diyebilirim. Bizde kadınlar, uzun yaşarlar, tek başlarına kolaylıkla dünyayı parmakları ucunda oynatabilirler, evrenin dört bir yanına dağılmış üyelerini… Okumaya devam et Ye, Dua Et, Sev… (Ya da annemin deyişiyle) Ye, İç, Mıç 🙂
ruzgarligunlervegeceler.com 