Öğrenciliğimden başlayarak uzun süre anaokullarında ve özel tiyatrolarda drama dersi verdim. İtiraf etmeliyim ki, derslerden çok keyif almama karşın, gösteri kısmından hep nefret ettim. Minicik çocukları gereksiz bir disipline sokmaya çalışmak benim eğitim anlayışımın tamamen zıttıydı. Çocuklar için eğlence amacından çıkıp bir zorunluluğa dönüşüyordu ve bunu sezdiğimde kendimi kötü hissediyordum... Ebeveynlerin durumu da ayrı bir… Okumaya devam et Life is a cabaret!
(...) Anlıyorum Yaşam elbette uzun biz duyabildikçe sevgiyi Yalnızca bunun için uzun Yani sevgiyle de sevebilir insan, sevdayla da Örneğin Bir sevgiyi yontup onarmak için Döğüşmek de sevgidir Ve benim bildiğim kadarıyla Her şeydir bir insan, her şeydir Yalandır kısalığı yaşamın Ve özellikle insan dediğimiz şey İnançlı bir insan soyunun parçasıysa. (...)* On üç senelik… Okumaya devam et Sevgiyle de sevebilir insan, sevdayla da…
Çocuklu ilk tatil deneyimimizi, Rüzgar dokuz aylıkken yaşamıştık. Rüzgar ve benim için tatilden ziyade, Oda adlı romanın hayata geçirilmiş haliydi 🙂 Kitabı okudunuz mu bilmiyorum (Okumadıysanız tavsiye ederim): New York Times gazetesi tarafından 2010'un en iyi 10 kitabından biri seçilen Oda'da; biyolojik babası tarafından annesinin kapatıldığı barakada dünyaya gelen ve orada hapsedilmiş olarak yaşayan, dış… Okumaya devam et Tatil… mi dediniz???
Önceki gün paylaştığım, Facebook'da 25.272 kişi tarafından beğenilen (?!) Yiğit Karaahmet'in yazısının ardından kadınlar bayağı bayağı taarruza geçmiş anladığım kadarıyla. O da bir cevap yazmış. Özel jet "cinliği" bir tek benim aklıma gelmemiş anlaşılan 🙂 Aslında tam olarak haksız değil bir çok saptamasında; ki biz de bunları sürekli konuşuyoruz aramızda. Fakat üslubu öyle saygısız ki, dayanamıyorum.… Okumaya devam et Yiğit Karaahmet’in yeni düşmanı ‘Anneler kulübü’
.... Duyduğum rahatlamanın boyutlarını anlatmam çok zor... Sanki bir araba kazası geçirmişim ve arabam bir köprüden uçup nehrin dibine batmış, ben de bir şekilde açık camdan çıkıp soğuk, yeşil suların içinden gün ışığına doğru kurbağa gibi yüzerken nefesim neredeyse tükenmiş, damarlarım boynumdan fışkıracak hale gelmiş ve yanaklarım son nefesimle şişmişken, sonrasında SOLUK ALMAK. Su yüzüne… Okumaya devam et Nefes almak…
Başlığı Rüzgar'a yazdırdım. Çünkü eğer dilimin ucuna gelenleri yazsaydım, yeni yeni şekillenmeye başlayan blog yazarlığı kariyerim başlamadan bitecekti. Bu gün evdeyim. Kafam binbeşyüz. Oğlum, benim canımın sıkkın olduğu, yalnız kalmaya ihtiyaç duyduğum her an olduğu gibi, hasta ve çeşitli istekleriyle sabrımı bayağı bayağı zorlamaya kararlı. - Anne bacağım kaşınıyoo ( E kaşı o zaman oğlum) Sen kaşııııı! -… Okumaya devam et zxcvbnmç.jghjuuop
Çocukluğum (özelllikle de yaz tatillerim) Fenerbahçe'de geçti. Dolayısıyla biz, sülalece Fenerbahçeliyiz. Fenerbahçeliydik demem lazım aslında. Çünkü Ümit'le beraberliğimiz başladığından beri, "eş durumundan" Göztepeli olmak durumunda kaldım. Döneklik midir değil midir bilemem ama kocamın, "sana süper bi köfte yediricem" deyip beni oturma yerleri betondan olduğu için 100 dakika boyunca popomu waffle gibi yapan müthiş bir statta oynanan Turgutlu deplasmanına… Okumaya devam et Fenerbahçe büyük mü, değil mi?
Rüzgar babaannesinin evinde, balkonda oynarken güneş batmaktadır. Güneş, ufuk çizgisine yaklaşırken gitgide kızıllaşır ve muhteşem bir renk alır. Rüzgar: Aaaa, anneee baaakk. Bu güneşi yanlış boyamışlaarrr. §§§ Oğlunun, sahip olduklarının değerini bilmemesine kızan ve bu konuda ona sık sık söylev veren Görkem, Rüzgar'ı, en güzel arabalarından birinin lastiklerini sökmeye çalışırken yakalar: Görkem: Hiiii! Rüzgaarr, napıyosun?… Okumaya devam et Hayat bir oyun
Dalgın dalgın yürürken, omuzunda ufak bir temas hissedersin. Arkana dönüp baktığında, yüzlerce senedir tanışmanıza rağmen kırk yılda bir bir araya gelebildiğin kız arkadaşının, hüzünlü gözleriyle karşılaşırsın. Tek bir sözcük etmeden seni kendine çeker, sıkı sıkı sarılır. Kalırsınız öyle saniyeler boyu. Sözcüklere gerek yoktur, ikiniz de birbirinizin içinden geçeni satırı satırına bilirsiniz. O : (İç… Okumaya devam et Arkadaşlık nedir?
Annelerin Günü yazımın ardından, haksızlık etmek istemediğim için (Hani cevap hakkı doğdu ya 😉 ) Pınar Reyhan Özyiğit'e bir mail atarak blogumda yazısına atıfta bulunduğumu, kızmayacağını umduğunu yazdım. Çok hızlı ve içten bir cevap aldım. Şöyle demiş: Ask olsun, niye kizayim. Kaldi ki ben de yapamadim bunu Persembe gunu gazetede okuyacaksiniz... "Ne umdum... Ne buldum..."… Okumaya devam et Meğerse Pınar Özyiğit de kader mahkumuymuş!
ruzgarligunlervegeceler.com 